350 zł co miesiąc z ZUS. Kto dostaje pieniądze i dlaczego system jest niesprawiedliwy

• Ukończenie 75 roku życia gwarantuje automatyczne przyznanie dodatku pielęgnacyjnego, co pozytywnie wpływa na płynność finansową seniorów
• Analiza projektu budżetu państwa na 2026 rok ujawnia, że prognozowany wskaźnik waloryzacji na poziomie 4,88% podniesie wysokość świadczenia do około 365 zł miesięcznie
• Utrzymywanie zamrożonej kwoty zasiłku pielęgnacyjnego od 2019 roku tworzy rosnącą nierówność systemową wobec regularnie waloryzowanego dodatku z ZUS
• Eksperci rynku wskazują, że pomimo podwyżki realna siła nabywcza dodatku wzrasta nieznacznie, ponieważ trendy rynkowe wskazują na inflację niemal równą wskaźnikowi waloryzacji
• Formalne potwierdzenie całkowitej niezdolności do pracy jest kluczowym warunkiem w procesie starania się o dodatek przez osoby przed 75 rokiem życia

348 zł co miesiąc. Kto dostaje dodatek z ZUS automatycznie, a kto musi złożyć wniosek?

Dodatek pielęgnacyjny to comiesięczne wsparcie finansowe wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które w bieżącym okresie, czyli od 1 marca 2025 roku do końca lutego 2026 roku, wynosi 348,22 zł. Jego wartość jest co roku podnoszona w ramach waloryzacji, co ilustruje porównanie z poprzednimi latami, gdy świadczenie wynosiło 330,07 zł w 2024 roku i 294,39 zł w roku 2023. Co istotne dla beneficjentów, kwota ta jest całkowicie zwolniona z podatku dochodowego i przyznawana niezależnie od wysokości emerytury czy renty. Należy jednak pamiętać, że osoba pobierająca dodatek z ZUS nie może jednocześnie otrzymywać zasiłku pielęgnacyjnego z ośrodka pomocy społecznej.

Droga do uzyskania świadczenia zależy przede wszystkim od wieku. Osoby, które ukończyły 75 lat i mają prawo do emerytury lub renty, otrzymują dodatek automatycznie. W ich przypadku ZUS rozpoczyna wypłatę z urzędu, bez potrzeby składania jakichkolwiek wniosków. Inaczej wygląda sytuacja osób młodszych, które muszą formalnie udowodnić, że są całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnego funkcjonowania. Wymaga to złożenia w ZUS specjalnego wniosku oraz zaświadczenia o stanie zdrowia (druk OL-9), które musi być wystawione przez lekarza nie wcześniej niż na miesiąc przed złożeniem dokumentów. Prawo do dodatku jest zawieszane, jeśli osoba uprawniona przebywa w zakładzie opiekuńczo-leczniczym lub pielęgnacyjno-opiekuńczym dłużej niż dwa tygodnie w danym miesiącu.

Podwyżka, która odsłania pęknięcie w systemie. Kto zyska, a kto nadal będzie tracił?

Już w lutym 2026 roku prezes ZUS ogłosi nową, wyższą kwotę dodatku, która zacznie obowiązywać od 1 marca. Zgodnie z założeniami projektu budżetu państwa, wskaźnik waloryzacji świadczeń ma wynieść 4,88%. Mechanizm ten opiera się na dwóch kluczowych prognozach: średniorocznej inflacji konsumenckiej na poziomie 4% oraz realnym wzroście przeciętnego wynagrodzenia, którego 20% (w tym przypadku z szacowanego 0,9%) jest doliczane do wskaźnika. Dla pobierających dodatek oznacza to wzrost z obecnych 348,22 zł do kwoty około 365 zł miesięcznie. Ten sam przelicznik zostanie zastosowany również do innych świadczeń, takich jak dodatek dla sierot zupełnych czy dodatek kombatancki.

Mimo corocznych podwyżek, system wsparcia osób niesamodzielnych stoi przed poważnymi wyzwaniami. Eksperci zwracają uwagę, że prognozowana waloryzacja na poziomie 4,88% tylko nieznacznie przewyższa inflację odczuwaną przez seniorów, która w 2025 roku dla ich koszyka dóbr i usług wyniosła 4,5%. Oznacza to, że realna siła nabywcza dodatku wzrośnie w niewielkim stopniu. Jeszcze większym problemem jest rosnąca nierówność systemowa. Podczas gdy dodatek z ZUS jest regularnie waloryzowany, zasiłek pielęgnacyjny wypłacany przez gminy od listopada 2019 roku pozostaje zamrożony na poziomie 215,84 zł. Prowadzi to do sytuacji, w której osoby o bardzo podobnych potrzebach otrzymują wsparcie państwa w rażąco różnej wysokości.